"Κυριακής γλυκό πρωινό"

" Κυριακής γλυκό πρωινό "

Δέντρο μονάχο με κλαδιά σπασμένα,

στου άγριου χειμώνα την καρδιά,

σαν χελιδόνι που την άνοιξη προσμένει,

για να πετάξει με του ήλιου τα φτερά...

Κρυώνω μα δεν μου ‘χουν μείνει φίλοι,

κάποιον δικό μου να με πάρει αγκαλιά,

ξόδεψα άσκοπα όλες τις στιγμές μου,

για μια καριέρα και μια απέραντη ερημιά…

Που είναι οι φτερούγες σου μαμά για να κουρνιάσω

να με σκεπάσουν με αγάπη, σιγουριά,

που είναι πατέρα μου η ζεστή η αγκαλιά σου,

μέσα να τρέξω σαν μικρό παιδί ξανά..

Θα ‘δεινα ότι έχω για να δώσω,

για ένα μόνο Κυριακής  γλυκό πρωινό,

γεμάτο με φωνές, γεμάτο γέλια,

με τ’ αδερφάκια μου να παίζουμε κρυφτό,

σε μια γωνιά εσείς κρυφογελάτε,

όλο καμάρι για ότι έστειλε ο θεός,

στιγμές, αρώματα και αναμνήσεις,

που δεν θα σβήσει απ’ τη μνήμη μου ο καιρός…

Κόρη πιστή που ακόμα περιμένει,

τον πρίγκιπα που δεν την φίλησε ποτέ,

αγκάθι που ερωτεύτηκε τον κρίνο,

καμιά ευκαιρία δεν μου έδωσες Xριστέ...

Που πήγαν όλοι κι άδειασε έτσι ο πλανήτης,

ποιος μου τους πείρε, που έχουνε χαθεί,

ρωτάω την καλή μου φιλενάδα, την μοναξιά

μα μου απαντάει η σιωπή…

© Copyright, Ευαγγελία Κουράτορα