"Λιγομίλητος Σοφός"

"Λιγομίλητος σοφός"

Θυμάμαι,

ένα παιδί πολύ αλλιώτικο από τα άλλα,

ήταν απόμακρο, σκυφτό και σκεφτικό,

μιλούσε λίγο και ανέβαινε τη σκάλα

των μεγαλείων με πολύ αργό ρυθμό,

άλλοι το χλεύαζαν και άλλοι το λυπόταν,

βλέπεις δεν έμοιαζε καθόλου με αυτούς,

που ανεβαίνουνε με βήματα μεγάλα,

δίχως συνείδηση, πατώντας σε νεκρούς…

Πέρασε όμως ο καιρός και όλα αλλάξαν,

γύρισε της ζωής του ο τροχός,

τα μελαγχολικά άλλοτε μάτια

τώρα πια λάμπουν και ανατέλλουνε το φως,

έκανε πια τον φόβο του κομμάτια,

τις δυσκολίες δύναμη τρανή,

όσοι τον χλεύαζαν τώρα πια τον θαυμάζουν

και σκύβουν το κεφάλι από ντροπή…

Ποτέ δεν ξέχασε τα πέτρινα του χρόνια,

που ο τρόμος στοίχειωνε τις σκέψεις τις σοφές,

ένιωθε μολυβένιο στρατιωτάκι

σε ίσιους δρόμους να του βάζουνε στροφές,

σαν λιγομίλητος σοφός φυλακισμένος,

στις σκέψεις που δεν άκουσε κανείς,

σαν κυνηγός σε δόκανα πιασμένος,

χωρίς βοήθεια πεσμένος κατά γης…

© Copyright, Ευαγγελία Κουράτορα